Bir Sevdanın Peşinde...

Amcam vesile oldu sarı kırmızı renklere bağlanmama... İyi ki de oldu. Gözümü onunla açtım, son nefesimi de onunla vereceğim. 

Çocuktum daha Galatasaray'ımın maçlarına gittiğimde. Saatler öncesinden stad önünde kuyruğa girer, güç bela Ali Sami Yen'e kavuşurdum. Bilet için günler öncesinden girilen çekilen cefayı saymıyorum bile. 

Sonra büyüdüm delikanlı oldum, içimdeki aşk da büyüdü. Ali Sami Yen'in yollarını aşındırmaya devam ettim. Belki eskisi kadar çok gidemiyordum ama en öenmli maçlarda tribündeki yerim, aldım. 

Ve gazetecilik dönemi... Bu kez, haberci olarak Mecidiyeköy'de olmanın gururu vardı. Ardından da tabii Aslantepe. 

Stada ilk kazma vurulduğu günden muhteşem açılışına kadar her anına tanıklık ettim, inşaatın hemen hemen her aşamasında haberci olarak görev yaptım...

Sonra gün geldi, bu kez hayatımda öyle bir gelişme yaşandı ki; Galatasaray'ın tam göbeğindeydim. Mabedde, Aslantepe'deydim. Üstelik takımım için görev yapmak amacıyla... 

Galatasaray Televizyonu'nda çalışmaya başladım. Rüya gibiydi. Artık, 52 bin kişilik stad arkamda sarı kırmızılarla ilgili ne gelişme varsa benim ağzımdan yayınlanıyordu milyonlara. 

Yıllar sonra bir sevdanın peşinde hak ettiği yerde olmak güzel insanın. Umarım uzun yıllar bu mutluluk devam eder.

Nefesim yettiğince...

15 yılımı verdim bu işe. Sevmekle başladım. Zaten sevilmeden yapılmıyor. Ön planda olamadım diyeasla hayıflanmadım. Yerimi, yurdumu iyi bildim. Asla böbürlenmedim, asla kendimi beğenmedim.

Gün geldi, sesimle birlikte yüzüm de çıktı ortaya... Aaaa bu muymuş o kişi dediler. Hoşuma gitti. Beğenen de oldu, beğenmeyen de... Ama çokça takdir edildim..

Benim verdiğim bir lakap değildi haberinsesi. Dostlarım taktı bu ismi bana. İyi ki takmışlar. Haketmek için elimden geleni yaptı ve ettiğime de inanıyorum.

Yıllar geçti. Atv ve şimdi Show'da hayat ve ses veriyorum haberlere. Gururla... İlk kez haberim yapıldı. Benimle sohbet ve sonrasında dergide yayınlanan röportaj.

Çekmeköy Belediyesi'nin dergisine konuk oldum... Dostum Gökçe Öztürk'ün isteğini bir saniye bile düşünmeden kabul ettim. Beni seçmiş olması zaten önemliydi..

Ve yayınlandı röportaj. Yukarıda derginin sayfasını görüyorsunuz. Gururluyum. Emeği geçen, benim burala gelmemde desteğini esirgemeyen herkese yürekten teşekkür ediyorum...

Nefesim yettiğince okumayı sürdüreceğim...

Çok yaşayın gençler...

Diren gezi parkı... Özgürlük için diren. Nefes alabilmek için diren. Saygı için diren. Sevgi için diren.

O çocuklar ülkemin aydınlık yüzü. Alkolik olabilirler, giyimleriyle marjinal sayılabilirler. Ama asla bölücü değiller, asla yıkıcı değiller, asla çatışmacı değiller...

Bu çocuklar ne 1960 darbesini gördü, ne 12 Mart'ı yaşadı. 12 Eylül'de de yoklardı. Askeri vesayetin hiçbirini tadmadılar. Abilerinin, babalarının, dedelerinin yaşadıklarını yaşamadılar... İyi ki yaşamadılar.

Daha özgür yaşamaktı istedikleri. Bir ağacın varlığı bile onların için önemliydi.. Kırmadılar, yıkmadılar. Direndiler sadece.

Çok görüldü onlara bu istekleri. Kin yoktu hiçbirinin içinde. Kin duygusu bilmiyorlardı. Ama büyük bir nefret ve kinle gidildi üzerlerine. Hakaret edildi, vuruldu, en sert şekilde müdahale edildi... Hiçbiri elini kaldırıp da fiske vurmadı kimseye.

Peki neden bu kin ve öfke. Gençlerin iyimserliği mi kızdırdı onları. Zeka ürünü yazdıkları mı? Kimsenin aklına gelmeyecek yardımlaşmaları mı? Lider olmadan hayatlarını sürdürebildiklerini göstermeleri mi? En zor anlarda birbirlerine olan destekleri mi?

Bu gençler yüzakı Türkiye'nin... Yok olup gitmiş, unutulmuş duyguları yaşattılar yeniden ülkeme. Geçmişe dönüp ''ah ne güzel günlerdi'' denilen yıllardaki gibiydi her biri...

Zekalarıyla alt edemeyince gençleri, dövdüler, vurdular, hor gördüler, hakaret ettiler. Ama bilmedikleri bir şey vardı. Atalarımız der ya; kötü söz sahibinindir. İşte öyle oldu. Gençler kazandı, ruhları kazandı. Ne olursa olsun, karar ne olarak çıkarsa çıksın, o gençler yürekleriyle kazandılar...

Gezi Parkı'nı yıkabilir, yerine rant dikebilirsiniz. Ama bu gençlerin kocaman yüreklerindeki zaferi asla yok edemezsiniz...

Gelecekten eminim artık. Başım sıkışsa arkamda kimin olduğunu biliyorum. Bugün ben onların yanındayım, biliyorum ki, yarın da onlar benim arkamda olacak. Hepimizin arkasında olacak..

Çok yaşayın gençler. Sizlerle gurur duyuyorum. İyi ki varsınız...

Kara sevda: Gazetecilik...

Delikanlılık hayalimdi gazetecilik... Orta okul döneminde gazetelerin verdiği televizyon eklerini okurdum. Kanalların haftalık yayın akışlarını incelerdim. Sonra kendimce akış yapardım.

Hatta Türkiye'nin ilk müzik  - spor kanalını da kurmuştum. 24 saat müzik ve spor yayını yapan bir kanaldı. Hayaldi ama güzeldi.

Sonra biraz daha büyüdüm. Lise son. Bir film izledim, hayatımın akışı hızlandı. Adı "up close and personal" idi. Yani Türkçe çevirisiyle çok yakın ve çok özel. Bir aşk filmiydi ama televizyoncu bir çiftin aşk hikayesiydi..

Film bittiğinde kararım kesindi. Gazeteci olacaktım. Dönüşü yoktu. Ne annemin öğretmen ol isteği ne de babamın turizm oku otelde çalışırsın telkini kararımı değiştirdi. Sınava girdim. Tüm tercihlerim iletişim fakülteleriydi...

Ve olmuştu. Kazanmıştım. Hayallerim gerçek olmuştu. Daha orta okulda resmettiğim hikaye önümdeydi. Gazeteci olacaktım. İnsanlara bilinmeyenleri ilk ben aktaracaktım.

4,5 yıl okudum, yarım dönem uzattım. Zira askerlik vardı.. Sonra Staj yaptım, parasız aylarca çalıştım. Hiç sıkılmadım, hiç of demedim. İçimdeki istek öylesine büyüktü ki, seviyordum bu mesleği.

Yıllar yılları kovaladı. O filmde izlediğim gazetecilik değildi yaptığım. O filmdeki bir aşk da değildi... Neydi peki bu yaptığım. Ben de yanıt veremedim buna.

Ama yine de direndim. Seviyorum dedim ya bu mesleği, hem de öyle böyle değil. Ölesiye bir aşktı bu.

Fakat aşk bitiyor mu diye soruyorum kendime. Hele belirsizlikler var ya, kopartıyor insanı yaptığından.

Gazetecilik benim için sevda, kara bir sevda.

Bir yanım kopmak istiyor, diğer yanım sımsıkı tutuyor.
Bir yanım kalk git diyor, bir yanım kal diye diretiyor.
Bir yanım öfkeli, diğer yanım saf aşık...
Bir yanım kızgın, diğer yanım sevdalı...

Her şeye rağmen gazeteciyim... Öyle de kalacak gibi.. Kimbilir...

modern toplum...

Trt'de bir dizi var. Salı günleri yayınlanıyor. 80'ler diye. Mutlaka denk gelmişsinizdir. Kiminin çocukluğunu, kiminin gençliğini anlatıyor. Neler yaşadıklarını, neler yaptıklarını...

Bakkal dükkanlarını, mahalle manavını, kasabı, kahveyi ve karakolu yani geçmişi, özleyenlere hatırlatıyor...

Artık yok bunlar. Her yer devasa sitelerle çevrili. Koca koca apartmanlar, yüksek duvarlarla örülü siteler. Her yanında güvenlik görevlisinin gezdiği rezidanslar.

Kime sorsanız özlem duyar o günlere. Hatta gözleri dolar. Derin bir ah çeker. Nerde o eski günler der.

Yapılan büyük binalara kızar. Yeşil alan kalmadı der. Ah nerde o eski mahalleler, kasaplar, bakkalar diye dert yanar.

Dert yanar da gerçekten bu kadar samimi mi acaba insanoğlu. Denk geldiğim birçok olay aslında olmadığını gösteriyor. Neden mi?

İstanbul'un nehüz rezidans girmemiş bazı semtleri var. Birçoğumuz onlara gecekondu mahalleleri diyoruz. İşte oradan geçerken, ev sahipleri ya balkonda halı yıkıyor ya da evinin önüne minder atmış oturuyor.

Bunu gören hemen başlıyor. Bu ne yahu. Burası İstanbul. Başka İstanbul yok.

O mahallerde oturanlara pek iyi gözle bakmıyor. Yaptıklarını İstanbul'a yakıştırmıyor. Peki niye tepki gösteriliyor? Hani 80'leri özlüyordunuz, hani o mahalle hayatını istiyordunuz? Noldu.

İnsanoğlu o dakikada şöyle bir ikilem içine giriyor. Geçmişe özlem duyuyor ama modern yaşam ağır basıyor.

İstanbul gelişiyor, insanlar özlem duyuyor geçmişe. Ama ilerledikçe, geliştikçe ne kadar özlem duyulsa da o günler sadece hatıralarda kalsın istiyor. Şimdi öyle bir hayat ver, hiçbiri kabul etmeyecektir.

En iyisi biz sadece dizileri izleyip, vay be diyelim. Ama o mahalleden geçerken de balkonunda halı yıkayana sadece tebessüm edelim...

Safranbolu...

Dar sokakları, taş yolları ve tarihi konuklarıyla dünya mirası bir ilçe Safranbolu...
 
35 yıllık yaşamında ilk kez gittim bu şirin kasabaya... Dağ bisikleti yarışlarını takip etmek için görevli gittim.
 
Tem otoyolundan kurtulup, Safranbolu yoluna girdiğimizde farkı hissetmeye başladık. Batı Karadeniz'in yemyeşil doğası karşıladı bizi. Doya doya içimize çektiğimiz oksijen ciğerlerimizi yaktı, zira alışık değildik. İstanbul'da egzoz dumanları arasında boğuldumuzdan..
 
Safranbolu, ikiye ayrılmış. Yeni Safranbolu, asıl merkez. kasabanın idari birimleri burda. 3-5 kilometre ötede ise. tarihi konaklarıyla Eski Safranbolu karşıladı bizi. 1994 yılında Unesco tarafından dünya mirası ilan edilen kasabada, otele yerleştik.

Otel dediysem de öyle 5 yıldızlı her şey dahil otellerden değil. Konaktı otelimiz. Odamız da konak odası...
 
Osmanlı dönemine gittik ilk gördüğümüzde odayı. Banyoyu aradık ama bulamadık. Acaba dışarda mı diye sorduğumuzda, görevli bize gizli bölmedeki banyoyu gösterdi. Dolabın içine gizlenmişti banyo ve tuvalet. Burda tüm evlerde böyleymiş.
 
Akşamı ettik, ertesin güne uyandık... Bisiklet yarışı için çarşıdayız... Ve zorlu yarış başladı... Bisikletçiler, dik yokuşlardan geçerken epey zorlandı. Bir de yağmur başlayınca işleri daha da zorlaştı. Biz de onları takipteyiz haliyle. Sırılsıklam olduk ama harika bir yarışı da haber yapmış olduk...
 
Yarış bitti, yağmur da durdu... Sıra geldi tura.. Küçük, kutu gibi yer burası. Taş yollarda gezerken, adım başı lokumcuya rastlıyoruz. Her geçtiğimiz yerde de ikram eksik olmuyor. Tatlı yemekten yorulduk zira.
 
Özellikle Safranbolu'ya da adını veren safranlı lokum ve çifte kavrulmuş lokum rağbet görüyor. Alışverişimizi de yaptıktan sonra sıra geliyor çok farklı ve özel bir yere ziyarete gitmeye...
 
Buranın adı cam teras. Tokatlı Kanyonu'na yapılan muhteşem bir yapıt...

Yerden yaklaşık 100 metre yükseklikte tamamen camdan yapılan bir eser. Üstüne çıkıyorsunuz ve kanyonun tüm güzelliğini net bir şekilde görebiliyorsunuz. Biraz korkutucu ama görülmeye değer.

Bu kısa gezinin ardından artık dönüş zamanı... Bu muhteşem güzelliği geride bırakıyor ve İstanbul'a doğru yola çıkıyoruz.

Bir daha görüşmek dileğiyle...

Dedem...

Şöyle bir söz vardır... 

Evlat sermaye ise torun kârdır...

Şu an çok önemli bir sermayem var, kızım. Ama ileride kâr'a da geçecem.. Dede olacağım.

Ben de birinin sermayesiydim... Dedemin... Bu hayattaki son büyüğümdü... Göçüp gitti dün... Ben dedemden ayrıldım, o ise kâr'ından...

En son dün gördüm, musalla taşında...

Hep şöyle derdi bana.. Yahu Deniz geç şöyle Ali Kırca'nın arkasından da seni göreyim... Arkasından geçmedim ama çıktım ekrana. Gördü beni, yıllarca en sadık dinleyicimdi... Benim çalıştığım kanaldan başka bir kanalda haber dinlemezdi...

Atv'deyken o da sadece Atv'ye seyrederdi, Show'a geçtim, benimle birlikte o da transfer oldu Show'a...

Hasta ya da izinli olduğumda sesimi duymadığında mutlaka sordururdu bu çocuk niye yok diye. Öğrenir nedenini, rahathlardı...

Öğrencilik zamanımda evini, masasını açtı bana...

Baba yanında ayak ayak üstüne atardım ama onun yanında asla... Yaşına rağmen her gün traş olurdu, saçını tarardı. Biraz sakal uzatayım şakayla karışık kızardı, sitem ederdi. Genç adamsın bu sakal ne, derdi..

Sivas'ta başlayan, İstanbul'da sona eren bir hayattı onunki...

Ve göçüp gitti... Son büyüğüm de yok artık...

Köyde, eşinin yanında huzurla uyuyor artık...

Ve artık, ne çay isteyecek ne de yemek... Hatırlanmak isteyecek...

Merak etme dede, sonsuza dek de hatırlayacağım seni, asla unutmayacağım. Tıpkı anneannem, babaannem ve diğer dedem gibi...

Nur içinde yatın hepiniz...