ALS...

ALS hastalığına farkındalık yaratmak için üzerime düşeni yaptım.. 
Önce bağışımı gerçekleştirdim, ardından da buzlu suyla ıslandım. 

Umarım bu küçük destek, ALS hastalarına umut olur. 

Onlardan desteğinizi esirgemeyin. Az ya da çok demeyin. Ne kadar yapabiliyorsanız o kadar bağışlayın. 

Ve her zaman sosyal sorumluluk projelerinde yer alın, yardıma ihtiyacı olanları unutmayın, hep destek verin...

Kral Kupası

İspanya Kral Kupası...
Real Madrid - Atletico Madrid...

Haberinsesi'nin sesinden...

Galatasaraylı olmak ayrıcalıktır...

Galatasaraylı olmak ayrılacılıktır... 
Kazandığı başarılarla, iyi günde kötü günde kenetlenmesiyle...
Galatasaraylı olmak başkadır...
Herkesin imrenerek baktığı takım olgusuna sahip olmaktır... 
Sadece Galatasaraylıların hissedebileceği duygulardır...

- 4 sene üstüste şampiyon olabilmektir...
- Metin Oktay ruhuyla nesilden nesile aktarabilmektir...
- Dünya yıldızlarının Türkiye'deki ilk tercihi olacağını bilmektir...
- Arsenal'i devirip ülkeye Avrupa'dan ilk kupayı getirebilmektir...
- Devleri dize getirmektir...
- Süper Kupa'yı kazanabilmektir...
- Yıllarca Türk bayrağını en iyi temsil eden takım olmaktır...
- Türkiye Kupası'nı açık ara en fazla kazanan takım olmanın rahatlığını hissetmektir...
- Avrupa'ya en fazla yerli oyuncu gönderip, yıldız yetiştirmenin gururunu yaşamaktır...
- Dünyanın en iyi koreografilerini yapabilmektir...
- Yapacağım deyip; yapmaktır...
- Tam bir Şampiyonlar Ligi takımı olmaktır... 
- Türkiye'de en fazla taraftara sahip olduğunu bilmektir... 
- Özgüvendir...
- Bütün dünyanın cehennem dediği bir atmosfere sahip olmaktır...
- Hırstır...
- Asla peşini bırakmamaktır...
- Sonuna kadar mücadele etmektir...
- Hiçbir takımdan korkmadığını gösterebilmektir...
- Ezeli rakibinin sahasında şampiyonluk kupasını kaldırabilmektir...
- Güzel günleri unutmamaktır...
- Yapabileceğine inanmaktır...
- Mucizeleri gerçekleştirmektir...
- Rakip tanımamaktır...
- Başı dik yürümektir...
- Alemin kralı olduğunu göstermektir...
- Dünya birincisi olmanın nasıl bir duygu olduğunu tatmaktır...
- Alnımızın akıyla yürümektir...
- Babamızın bize verdiği en güzel hediye olduğunu bilmektir...
- Yensen de yenilsek de her defasında ''İyi ki Galatasaraylıyım'' diyebilmektir...

Soma... İzmir... 47 Yıl Önce...

Galatasaray'la Atletico Madrid, Soma'daki maden faciasının yaralarını sarmak için buluştu İzmir'de... 
Atatürk Stadı tarihi günlerinden birini yaşıyordu... Bir hazırlık maçıydı ama hepsinden önce, hayırlı bir iş vardı ortada... 
Sarı kırmızılı takımın evladı Arda, kulübünü aldığı gibi, bu maça geldi... Son İspanya Şampiyonu, ince hareketiyle gönüllerde taht kurdu... 

Başta Somalı çocuklar olmak üzere acılı aileler, 90 dakikalığına da olsa acılarını bir kenara bıraktı, iki büyük kulübün kendileri için verdikleri mücadelenin keyfini yaşadı...

35 derece sıcakta, Galatasaray ve Atletico Madridli futbolcular, mücadeleye başladı... 90 dakika bittiğinde sahada birbirine üstünlük sağlayan yoktu ama kazanan Soma oldu, Türkiye oldu... 
Atletico Madrid, yardım maçı da olsa İzmir'den eli boş dönüyordu, tıpkı 47 yıl önce olduğu gibi... 
Madrid temsilcisi, yıllar yıllar önce İzmir'e tur için gelmişti.
1967 Kasım'ındaki kupa maçı için...
Daha sonra UEFA Kupası'na dönüşecek Avrupa Fuar Şehirleri Kupası'nın 10'cusunda Göztepe ile karşı karşıya geldi İspanyollar... İlk maçı 2-0 kazanmıştı Atletico Madrid... Rahattı, avantajlıydı... 

Ama Sarı-kırmızılı ekip inancını kaybetmedi... Alsancak Stadı'ndaki maça hızlı başlayan Göz Göz, 30 dakikada 2-0 öne geçti. Madrid kaptanı Collar'ın oyun dışında kalması İspanyolları tedirgin etmişti. Üstelik, golcüleri Ufarte de atılınca Atletico sahada 9 kişi kalmıştı. İş kuraya gidecek diye düşünülürken, son saniyelerde Halil'in golü geldi... Atletico Madridlilerin "maç bitti" itirazları sonucu değiştirmedi ve İspanyollar ülkelerine eli boş döndü.. 


Aynı Atletico, 47 yıl önce Avrupa'ya veda ettiği İzmir'e bir kez daha geldi... Bu kez ortada bir kupa yoktu, tek amaç yardımdı... Bu da başarıldı...

İstanbul'un yüzleri...

Proje: İstanbul'un yüzleri (Face of Istanbul)

Tasarım ve Uygulama: İlhami Yıldırım

Model: Deniz Gülen

Sıradışı bu projede yer almak benim için harikaydı. Amatör ruhla profesyonel bir çalışma oldu. Emeği geçen İlhami kardeşime sonsuz teşekkürler, bu projede bana yer verdiği için.

İşte 15 saniyelik bir serüven...

GSTV zamanı...

Haberinsesi olarak 16 yıl aralıksız habere hizmet eden ben, bu kez spora hayat vermeye başladım. Tuttuğum takımın kanalında olam ayrı bir duygu ve heyecan.

Artık Galatasaray'la ilgili gelişmeleri cimbom'un sesi olarak dillendirecem. 

İşte bir sabah yayınından nacizane birkaç anons. 

Üzgünüz...

19 Nisan günüydü... Galatasaray - Kasımpaşa maçını, verilen ceza nedeniyle sadece kadınlar ve çocuklar izleyebilecekti. 

Sabah erkenden Aslantepe'ye akın etti, sarı kırmızıya gönül verenler. Stat gişesinde 7'den 70'e, kucağında çocuğuyla kadın taraftarlar kuyruktaydı. Hepsi heyecanlı, hepsi hazırdı bu maça. Galibiyetti tek düşündükleri.

Kapılar açıldı, dişi aslanlar koştu 52 bin kişilik Arena'nın tribünlerine... Bayraklar, flamalar, şarkılar, tezarühatlar. 

Muslera ve Melo en çok ilgiyi gören futbolculardı. Tam bir cümbüş havası vardı Arena'da. Bir an olsun susmadı Galatasaray'ın kadınları.

Maç başladı. Daha ilk dakikalarda gelen gol bile bozmadı morallerini. 

Ve o dakikalarda bir kişi takıldı gözüme. Genç bir kadın.. Kucağında bebeği, tribündeydi... Heyecanlıydı. Belki de hayatında ilk kez maça gelmişti. Bebek arabası da hemen yanı başındaydı. 

Bebeğiyle maça seyre koyuldu. Ama işler hiç de iyi gitmiyordu. 2 - 3 derken fark açılıyordu. Bir yandan bebeğiyle ilgilenen o kadın taraftar, bir yandan da takımının maçını izliyor, olan biteni anlamaya çalışıyordu. 

Yüreğimde bir şeyler çatırdadı o anlarda. Bir kaç aylık bebeğini yanına alıp, Galatasaray'ı izlemeye gelen o kadın, daha fazla dayanamadı. çocuğunu arabasına koydu, son bir kez daha yeşil zemine baktı ve evinin yolunu tuttu. 

Dokunmuştu bu sahne. Üzgündüm. O'nu ve yavrusunu mutsuz eve göndermekti üzüntüm. 

Kimbilir belki bir daha gelemeyecekti böyle bir maça. Ama eminim ki; yüreğinde sarı kırmızı sevda her şeye rağmen yaşayacaktı. 

Bir Sevdanın Peşinde...

Amcam vesile oldu sarı kırmızı renklere bağlanmama... İyi ki de oldu. Gözümü onunla açtım, son nefesimi de onunla vereceğim. 

Çocuktum daha Galatasaray'ımın maçlarına gittiğimde. Saatler öncesinden stad önünde kuyruğa girer, güç bela Ali Sami Yen'e kavuşurdum. Bilet için günler öncesinden girilen çekilen cefayı saymıyorum bile. 

Sonra büyüdüm delikanlı oldum, içimdeki aşk da büyüdü. Ali Sami Yen'in yollarını aşındırmaya devam ettim. Belki eskisi kadar çok gidemiyordum ama en öenmli maçlarda tribündeki yerim, aldım. 

Ve gazetecilik dönemi... Bu kez, haberci olarak Mecidiyeköy'de olmanın gururu vardı. Ardından da tabii Aslantepe. 

Stada ilk kazma vurulduğu günden muhteşem açılışına kadar her anına tanıklık ettim, inşaatın hemen hemen her aşamasında haberci olarak görev yaptım...

Sonra gün geldi, bu kez hayatımda öyle bir gelişme yaşandı ki; Galatasaray'ın tam göbeğindeydim. Mabedde, Aslantepe'deydim. Üstelik takımım için görev yapmak amacıyla... 

Galatasaray Televizyonu'nda çalışmaya başladım. Rüya gibiydi. Artık, 52 bin kişilik stad arkamda sarı kırmızılarla ilgili ne gelişme varsa benim ağzımdan yayınlanıyordu milyonlara. 

Yıllar sonra bir sevdanın peşinde hak ettiği yerde olmak güzel insanın. Umarım uzun yıllar bu mutluluk devam eder.

Nefesim yettiğince...

15 yılımı verdim bu işe. Sevmekle başladım. Zaten sevilmeden yapılmıyor. Ön planda olamadım diyeasla hayıflanmadım. Yerimi, yurdumu iyi bildim. Asla böbürlenmedim, asla kendimi beğenmedim.

Gün geldi, sesimle birlikte yüzüm de çıktı ortaya... Aaaa bu muymuş o kişi dediler. Hoşuma gitti. Beğenen de oldu, beğenmeyen de... Ama çokça takdir edildim..

Benim verdiğim bir lakap değildi haberinsesi. Dostlarım taktı bu ismi bana. İyi ki takmışlar. Haketmek için elimden geleni yaptı ve ettiğime de inanıyorum.

Yıllar geçti. Atv ve şimdi Show'da hayat ve ses veriyorum haberlere. Gururla... İlk kez haberim yapıldı. Benimle sohbet ve sonrasında dergide yayınlanan röportaj.

Çekmeköy Belediyesi'nin dergisine konuk oldum... Dostum Gökçe Öztürk'ün isteğini bir saniye bile düşünmeden kabul ettim. Beni seçmiş olması zaten önemliydi..

Ve yayınlandı röportaj. Yukarıda derginin sayfasını görüyorsunuz. Gururluyum. Emeği geçen, benim burala gelmemde desteğini esirgemeyen herkese yürekten teşekkür ediyorum...

Nefesim yettiğince okumayı sürdüreceğim...

Çok yaşayın gençler...

Diren gezi parkı... Özgürlük için diren. Nefes alabilmek için diren. Saygı için diren. Sevgi için diren.

O çocuklar ülkemin aydınlık yüzü. Alkolik olabilirler, giyimleriyle marjinal sayılabilirler. Ama asla bölücü değiller, asla yıkıcı değiller, asla çatışmacı değiller...

Bu çocuklar ne 1960 darbesini gördü, ne 12 Mart'ı yaşadı. 12 Eylül'de de yoklardı. Askeri vesayetin hiçbirini tadmadılar. Abilerinin, babalarının, dedelerinin yaşadıklarını yaşamadılar... İyi ki yaşamadılar.

Daha özgür yaşamaktı istedikleri. Bir ağacın varlığı bile onların için önemliydi.. Kırmadılar, yıkmadılar. Direndiler sadece.

Çok görüldü onlara bu istekleri. Kin yoktu hiçbirinin içinde. Kin duygusu bilmiyorlardı. Ama büyük bir nefret ve kinle gidildi üzerlerine. Hakaret edildi, vuruldu, en sert şekilde müdahale edildi... Hiçbiri elini kaldırıp da fiske vurmadı kimseye.

Peki neden bu kin ve öfke. Gençlerin iyimserliği mi kızdırdı onları. Zeka ürünü yazdıkları mı? Kimsenin aklına gelmeyecek yardımlaşmaları mı? Lider olmadan hayatlarını sürdürebildiklerini göstermeleri mi? En zor anlarda birbirlerine olan destekleri mi?

Bu gençler yüzakı Türkiye'nin... Yok olup gitmiş, unutulmuş duyguları yaşattılar yeniden ülkeme. Geçmişe dönüp ''ah ne güzel günlerdi'' denilen yıllardaki gibiydi her biri...

Zekalarıyla alt edemeyince gençleri, dövdüler, vurdular, hor gördüler, hakaret ettiler. Ama bilmedikleri bir şey vardı. Atalarımız der ya; kötü söz sahibinindir. İşte öyle oldu. Gençler kazandı, ruhları kazandı. Ne olursa olsun, karar ne olarak çıkarsa çıksın, o gençler yürekleriyle kazandılar...

Gezi Parkı'nı yıkabilir, yerine rant dikebilirsiniz. Ama bu gençlerin kocaman yüreklerindeki zaferi asla yok edemezsiniz...

Gelecekten eminim artık. Başım sıkışsa arkamda kimin olduğunu biliyorum. Bugün ben onların yanındayım, biliyorum ki, yarın da onlar benim arkamda olacak. Hepimizin arkasında olacak..

Çok yaşayın gençler. Sizlerle gurur duyuyorum. İyi ki varsınız...

Kara sevda: Gazetecilik...

Delikanlılık hayalimdi gazetecilik... Orta okul döneminde gazetelerin verdiği televizyon eklerini okurdum. Kanalların haftalık yayın akışlarını incelerdim. Sonra kendimce akış yapardım.

Hatta Türkiye'nin ilk müzik  - spor kanalını da kurmuştum. 24 saat müzik ve spor yayını yapan bir kanaldı. Hayaldi ama güzeldi.

Sonra biraz daha büyüdüm. Lise son. Bir film izledim, hayatımın akışı hızlandı. Adı "up close and personal" idi. Yani Türkçe çevirisiyle çok yakın ve çok özel. Bir aşk filmiydi ama televizyoncu bir çiftin aşk hikayesiydi..

Film bittiğinde kararım kesindi. Gazeteci olacaktım. Dönüşü yoktu. Ne annemin öğretmen ol isteği ne de babamın turizm oku otelde çalışırsın telkini kararımı değiştirdi. Sınava girdim. Tüm tercihlerim iletişim fakülteleriydi...

Ve olmuştu. Kazanmıştım. Hayallerim gerçek olmuştu. Daha orta okulda resmettiğim hikaye önümdeydi. Gazeteci olacaktım. İnsanlara bilinmeyenleri ilk ben aktaracaktım.

4,5 yıl okudum, yarım dönem uzattım. Zira askerlik vardı.. Sonra Staj yaptım, parasız aylarca çalıştım. Hiç sıkılmadım, hiç of demedim. İçimdeki istek öylesine büyüktü ki, seviyordum bu mesleği.

Yıllar yılları kovaladı. O filmde izlediğim gazetecilik değildi yaptığım. O filmdeki bir aşk da değildi... Neydi peki bu yaptığım. Ben de yanıt veremedim buna.

Ama yine de direndim. Seviyorum dedim ya bu mesleği, hem de öyle böyle değil. Ölesiye bir aşktı bu.

Fakat aşk bitiyor mu diye soruyorum kendime. Hele belirsizlikler var ya, kopartıyor insanı yaptığından.

Gazetecilik benim için sevda, kara bir sevda.

Bir yanım kopmak istiyor, diğer yanım sımsıkı tutuyor.
Bir yanım kalk git diyor, bir yanım kal diye diretiyor.
Bir yanım öfkeli, diğer yanım saf aşık...
Bir yanım kızgın, diğer yanım sevdalı...

Her şeye rağmen gazeteciyim... Öyle de kalacak gibi.. Kimbilir...

modern toplum...

Trt'de bir dizi var. Salı günleri yayınlanıyor. 80'ler diye. Mutlaka denk gelmişsinizdir. Kiminin çocukluğunu, kiminin gençliğini anlatıyor. Neler yaşadıklarını, neler yaptıklarını...

Bakkal dükkanlarını, mahalle manavını, kasabı, kahveyi ve karakolu yani geçmişi, özleyenlere hatırlatıyor...

Artık yok bunlar. Her yer devasa sitelerle çevrili. Koca koca apartmanlar, yüksek duvarlarla örülü siteler. Her yanında güvenlik görevlisinin gezdiği rezidanslar.

Kime sorsanız özlem duyar o günlere. Hatta gözleri dolar. Derin bir ah çeker. Nerde o eski günler der.

Yapılan büyük binalara kızar. Yeşil alan kalmadı der. Ah nerde o eski mahalleler, kasaplar, bakkalar diye dert yanar.

Dert yanar da gerçekten bu kadar samimi mi acaba insanoğlu. Denk geldiğim birçok olay aslında olmadığını gösteriyor. Neden mi?

İstanbul'un nehüz rezidans girmemiş bazı semtleri var. Birçoğumuz onlara gecekondu mahalleleri diyoruz. İşte oradan geçerken, ev sahipleri ya balkonda halı yıkıyor ya da evinin önüne minder atmış oturuyor.

Bunu gören hemen başlıyor. Bu ne yahu. Burası İstanbul. Başka İstanbul yok.

O mahallerde oturanlara pek iyi gözle bakmıyor. Yaptıklarını İstanbul'a yakıştırmıyor. Peki niye tepki gösteriliyor? Hani 80'leri özlüyordunuz, hani o mahalle hayatını istiyordunuz? Noldu.

İnsanoğlu o dakikada şöyle bir ikilem içine giriyor. Geçmişe özlem duyuyor ama modern yaşam ağır basıyor.

İstanbul gelişiyor, insanlar özlem duyuyor geçmişe. Ama ilerledikçe, geliştikçe ne kadar özlem duyulsa da o günler sadece hatıralarda kalsın istiyor. Şimdi öyle bir hayat ver, hiçbiri kabul etmeyecektir.

En iyisi biz sadece dizileri izleyip, vay be diyelim. Ama o mahalleden geçerken de balkonunda halı yıkayana sadece tebessüm edelim...

Safranbolu...

Dar sokakları, taş yolları ve tarihi konuklarıyla dünya mirası bir ilçe Safranbolu...
 
35 yıllık yaşamında ilk kez gittim bu şirin kasabaya... Dağ bisikleti yarışlarını takip etmek için görevli gittim.
 
Tem otoyolundan kurtulup, Safranbolu yoluna girdiğimizde farkı hissetmeye başladık. Batı Karadeniz'in yemyeşil doğası karşıladı bizi. Doya doya içimize çektiğimiz oksijen ciğerlerimizi yaktı, zira alışık değildik. İstanbul'da egzoz dumanları arasında boğuldumuzdan..
 
Safranbolu, ikiye ayrılmış. Yeni Safranbolu, asıl merkez. kasabanın idari birimleri burda. 3-5 kilometre ötede ise. tarihi konaklarıyla Eski Safranbolu karşıladı bizi. 1994 yılında Unesco tarafından dünya mirası ilan edilen kasabada, otele yerleştik.

Otel dediysem de öyle 5 yıldızlı her şey dahil otellerden değil. Konaktı otelimiz. Odamız da konak odası...
 
Osmanlı dönemine gittik ilk gördüğümüzde odayı. Banyoyu aradık ama bulamadık. Acaba dışarda mı diye sorduğumuzda, görevli bize gizli bölmedeki banyoyu gösterdi. Dolabın içine gizlenmişti banyo ve tuvalet. Burda tüm evlerde böyleymiş.
 
Akşamı ettik, ertesin güne uyandık... Bisiklet yarışı için çarşıdayız... Ve zorlu yarış başladı... Bisikletçiler, dik yokuşlardan geçerken epey zorlandı. Bir de yağmur başlayınca işleri daha da zorlaştı. Biz de onları takipteyiz haliyle. Sırılsıklam olduk ama harika bir yarışı da haber yapmış olduk...
 
Yarış bitti, yağmur da durdu... Sıra geldi tura.. Küçük, kutu gibi yer burası. Taş yollarda gezerken, adım başı lokumcuya rastlıyoruz. Her geçtiğimiz yerde de ikram eksik olmuyor. Tatlı yemekten yorulduk zira.
 
Özellikle Safranbolu'ya da adını veren safranlı lokum ve çifte kavrulmuş lokum rağbet görüyor. Alışverişimizi de yaptıktan sonra sıra geliyor çok farklı ve özel bir yere ziyarete gitmeye...
 
Buranın adı cam teras. Tokatlı Kanyonu'na yapılan muhteşem bir yapıt...

Yerden yaklaşık 100 metre yükseklikte tamamen camdan yapılan bir eser. Üstüne çıkıyorsunuz ve kanyonun tüm güzelliğini net bir şekilde görebiliyorsunuz. Biraz korkutucu ama görülmeye değer.

Bu kısa gezinin ardından artık dönüş zamanı... Bu muhteşem güzelliği geride bırakıyor ve İstanbul'a doğru yola çıkıyoruz.

Bir daha görüşmek dileğiyle...

Dedem...

Şöyle bir söz vardır... 

Evlat sermaye ise torun kârdır...

Şu an çok önemli bir sermayem var, kızım. Ama ileride kâr'a da geçecem.. Dede olacağım.

Ben de birinin sermayesiydim... Dedemin... Bu hayattaki son büyüğümdü... Göçüp gitti dün... Ben dedemden ayrıldım, o ise kâr'ından...

En son dün gördüm, musalla taşında...

Hep şöyle derdi bana.. Yahu Deniz geç şöyle Ali Kırca'nın arkasından da seni göreyim... Arkasından geçmedim ama çıktım ekrana. Gördü beni, yıllarca en sadık dinleyicimdi... Benim çalıştığım kanaldan başka bir kanalda haber dinlemezdi...

Atv'deyken o da sadece Atv'ye seyrederdi, Show'a geçtim, benimle birlikte o da transfer oldu Show'a...

Hasta ya da izinli olduğumda sesimi duymadığında mutlaka sordururdu bu çocuk niye yok diye. Öğrenir nedenini, rahathlardı...

Öğrencilik zamanımda evini, masasını açtı bana...

Baba yanında ayak ayak üstüne atardım ama onun yanında asla... Yaşına rağmen her gün traş olurdu, saçını tarardı. Biraz sakal uzatayım şakayla karışık kızardı, sitem ederdi. Genç adamsın bu sakal ne, derdi..

Sivas'ta başlayan, İstanbul'da sona eren bir hayattı onunki...

Ve göçüp gitti... Son büyüğüm de yok artık...

Köyde, eşinin yanında huzurla uyuyor artık...

Ve artık, ne çay isteyecek ne de yemek... Hatırlanmak isteyecek...

Merak etme dede, sonsuza dek de hatırlayacağım seni, asla unutmayacağım. Tıpkı anneannem, babaannem ve diğer dedem gibi...

Nur içinde yatın hepiniz...

Sayın Öcalan, Terörist Başbuğ...

Hemen hemen her gün, günde bir kaç kere söylendiği için şu sözü duymadım diyemezsiniz...

Nerden, nereye...

Başbakan'ın her konuşmasında zikrettiği büyülü söz... İcraatlarını anlatırken de, geçmişe söverken de hep bu iki kelimeyi kullanır.

Artık aşina olduk, duymayınca kendimizi eksik hissediyoruz... Niye mi bunu dile getirdim. Yazının sonunda...

Neyse, bu arada, Ergenekon davasında da savcı mütalaasını verdi. Kim var kim yok müebbete bağladı. Darbeye teşebbüs müebbetlik hapis suçu oldu.

Paşası, gazetecisi, milletvekili, doktoru kim varsa yıkıcı güç olarak ilan edildi. Paşa, vekile, vekil, gazeteciye, gazeteci, doktora sonra hepsi birbirine...

Bunlar biraraya geldi ve hükümeti yıkmaya teşebbüs etti ama o kadar kalabalıklar ki, bir türlü başaramadılar. Ama cezaları kesindi. ölene dek yatacaklardı içerde.

Herkes çıktı, tam da 18 Mart Çanakkale zaferi yıldönümünde açıkladılar mütalaayı dediler. Yanılıyorsunuz tam da BDP'lilerin İmralı ziyareti günü açıklandı...

Yani, Öcalan'ın devletle muhatap olduğu, öldürdüğü binlerce kişinin kanının üstüne basarak meydan okduğu gün.

Onunla her cephede savaşan, silah arkadaşlarını şehit verenler, terörist olarak ilan edilirken, Öcalan, 21 Mart'ta tarihi açıklama yapacağını iletiyordu adamlarıyla. Meclis'e bile mesaj gönderiyor, siz de katılın diyordu.

Uzun lafın kısası... Başa dönersek...

Nerden, nereye...

Bebek katilinden Sayın Öcalan'a...

Şerefli paşalardan, terörist Başbuğ'a...

Yani, Sayın Öcalan, terörist Başbuğ...

Çanakkale...

Büyük zaferin 98'inci yılı...
Düşmana burayı geçemezsiniz denilen Çanakkale Savaşı'nın yıldönümü..

Bilindik kutlamalar yapılacak. Devleti yönetenler, stadda konuşacak, şöyle büyük tarih yazdık, şehitler şöyle kahramanlıklar yaptı diyecek..

Sonra çelenk konulacak şehitliklere.. Dualar edilecek.. Televizyon kanalları da bunları verecek, geçecek..

Gel de üzülme... Eskiden daha bir değerliydi sanki. Özel programlar yapılırdı ama öyle çene çalınan değil... Emek verilen, günlerce uğraşılan yayınlar...

Onlardan birini yapmıştık Atv'de... 3 gün sürmüştü provası. 18 Mart akşamı Anzak Koyu'na dalmıştık. Şehitlerin hatıraları için yapılmıştı dalış. Plaket bırakıldı. Rahmetli Haluk Cecan ve ekibiyle.

Özeldi yayın... Ağladık sonra. Şehitleri hatırladık, hatırlattık milyonlara...

Ve yıllar geçti, bitti o yayınlar. Para bahane edildi hep. Vazgeçildi özel yayınlardan... Ama bitmemeli...

Şimdi tam zamanı.. 100'üncü yıla kaldı 2...

Bu büyük zaferi dünyaya bir kez daha gösterme zamanı. Devlet atmalı bu adımı. Çanakkale zaferini anlatmalı... Görsel bir şölenle ama..

Dünyanın bu alanda en büyük yönetmeni kimse o çağrılmalı. Anzak çıkarması canlandırılmalı, Türk Silahlı Kuvvetlerinin gemileri Anzak Koyu'na gelmeli, Tabyalar yeniden yaratılmalı. Savaş canlandırılmalı ama canlı yayında..

Tüm dünyaya gösterilmeli, gurur tablosu. Bu toprakların evlatlarının nasıl vatanı için mücadele ettiği anlatılmalı bir kez daha..

Tam zamanı şimdi.. Cumhurbaşkanı, Meclis Başkanı, Başbakan, Muhalefet ve daha kim varsa el atmalı bu konuya, gayret göstermeli.

Çanakkale'nin 100'üncü yılına bu yakışır...

Yakın tarihe yolculuk...

34. yılında İran islam Devrimi... İmam Humeyni'nin sürgünlerle geçen yaşamı... İran'ın askeri gücünün sergilendiği Mukaddes Savunma Müzesi... Tahran'ın gözbebeği Milad Kulesi... Tarih kokan kent İsfahan...

Muhabir, İran'a gitti, çok özel bir program hazırladı..

İran Devrimi ve sonrasında yaşananlar, ülkenin 3 büyük kentindeki izleri...Tüm detaylarıyla ekrana geldi..

Deniz Gülen'in anlatımıyla işte o program...

Konferans...

Show Haber'den ben Deniz Gülen ve değerli dostum Skyturk360 Meteoroloji Editörü Hüseyin Öztel, Gebze Süleyman Demirel Anadolu Lisesi'nde konferans verdik. Öğrencilerle deneyimlerimizi paylaştık, onların merak ettikleri soruları yanıtladık. Çok keyifli bir sohbetti... İşte o sohbetten bir bölüm...

Muhabir tanıtım...

İran devriminin 34'üncü yılında neler yaşandı? Devrim kutlamaları ve iran'dan çok özel görüntüler...

muhabir...

Geçtiğimiz haftalarda 4 günlük iran seyahati gerçekleştirdim. İslam Devrimi'nin 34. yıl kutlamalarına çağrıldım. Benim için heyecan verici bir olaydı. Habercilik hayatımda böylesi bir olaya ilk kez tanıklık edecektim... Ettim de...

Devrimin yıldönümünde Azadi Meydanı'nda yüzbinlerin arasında ben de vardım. 34 yıl geçmişti devrimin üzerinden. Ve halk bunca zamana rağmen sımsıkı tutuyordu inkılabı.

89'da kaybettikmeri dini lider Humeyni asla unutulmadı. Fotoğrafları baş köşede... Dini liderlerine saygıda asla kusur etmiyordu İranlılar...

Azadi Meydanı'ndaki coşkuyu görünce İran'ın bu noktaya nasıl geldiği de açıkça ortaya çıkıyordu. Şah'ın gidişi ve yeni bir dönemin başlangıcı İran'da çok şeyler değiştirdi..

Ülke adeta 180 derece değişti... Monarşi'den şeriat yönetimine geçti...

İşte 4 gün boyunca 3 kent gezdim.. Tahran, Kum ve İsfahan...

Neler yaşadım? Özgürlük meydanındaki kutlamalarda halk neler anlattı? Devrimin 34. yılındaki coşku nasıldı? Devrimin başladığı önemli kentlerden Kum'da Humeyni ve öğrencileri neler yaşıyor? Kültür ve tarihi miras İsfahan'daki yaşam nasıl?

İşte tüm bunlar 28 Şubat perşembe akşamı saat 23:55'te Skyturk360'daki muhabir programında olacak...

İran'daki tüm yaşadıklarımı en ince ayrıntısına kadar ekrana getireceğim. Cuma namazı, Humeyni'nin Tahran ve Kum kentindeki evleri, Azadi Meydanı'ndaki devrim kutlaması, İsfahan'da tarihe yolculuk...

Son yılların en özel İran dosyası 28 Şubat Perşembe akşamı saat 23:55'te Skyturk360'da..